Pas dit weekend kwam ik tot inzicht hoe koud het wel kan zien in dit verre canada. Met pieken tot -30° (celsius wel te verstaan) kan het echt bitterkoud zijn! Je bereidt je wel voor door verscheiden lagen kledij aan te trekken, maar ook dat heeft zijn limieten. Helemaal ingeduffeld begeef ik mij naar mijn werk. Om de snijdende wind niet al te vrij spel te geven, doe ik mijn zonnebril aan zodat mijn ogen toch enige beschutting krijgen. Maar ook hier kreeg de koude de bovenhand. Om de haverklap moest ik mijn bril afzetten om hem terug mooi te schrobben. Ja je leest het goed, schrobben. Het was alsof je smorgens je voorruit van de aangevroren mist moest schoonschuren. Mijn bril was aan het dichtvriezen voor mijn ogen! Hoe ironisch is dat!! Maar men zegt altijd na regen komt zonneschijn, zo gezegd ze gedaan. Nu ervaar ik temperaturen van net 1° celsius. Op twee dagen tijd kan het hier dus 30 graden warmer worden.
Een andere mooie ontdekking die ik onlangs maakte is het heerlijk OATMEAL ook wel PORRIDGE genoemd. Of je het nu met kandijsuiker, stukjes banaan (mijn favoriet) of stukjes peche eet, het blijft een verrukkelijk substituut voor onze bekende ‘boterhammetjes’. Het vult goed en verteert iets langzamer waardoor je langer van het snoepgoed afblijft. Ik en mijn roommate maghan hebben afgesproken af en toe eens voor elkander te koken zodat we van beide culturen iets konden bijleren. Deze week heb ik haar witloof gemaakt (jaja ik viel ook bijna van mijn stokje toen ik Belgian dives zag liggen). Ik heb dan weer kennisgemaakt met een Amerikaans groente kaedinges, alle ja zoiets in die aard. En wie heeft er al marshmallow risce kriespies gegeten? VERRUKKELIJK!! Je smelt wat marshmallow in een pan, gooit er rice kriepies overheen en je mengt alles goed. Daarna smeer je die brij op bakplaat en zorg je dat alles heel mooi uitgestreken is zodat je daarna die hele koek in kleinere stukjes kunt snijden.
Maar we zijn niet alleen op vakantie in Calgary. Neen, we moeten af en toe wel eens gaan werken. Het leven van een journalist kan zowel meevallen als een dumper zijn. In plaats van naar de 20th anniversary ceremony for the Olympics at 1988 te kunnen gaan, moest ik researchen naar alle mogelijke Canadese/Albertanese (ik weet niet of dit het juiste woord is maar op dit moment voldoet deze omschrijving lol) zangers en groepen. Tuurlijk had ik liever naar het olympisch vuur gaan kijken maar ja wat doet een stagaire daar aan! (Wie plant er nu zo’n event, in het midden van de week op een onmenselijk uur op een godvergeten plaats buiten de stad dat allesbehalve in de buurt ligt) Zucht…Maar men kan niet blijven klagen! Zoals ik al zei is het leven van een journalist ook wel hemels.
Zo word ik elke dag wel aan enkele journalisten voorgesteld. Maandagochtend kwamen ik en Terri, de producer van de weekendshow waarvoor ik werk, de producer van het tweede populairste programma van CBCradio tegen. Daar ik haar nog niet kende, wou Terri mij perse voorstellen. Maar in plaats van de gebruikelijk : Hi this is Jennifer the Belgian Intern te horen, werd ik voorgesteld als Hi this is Jennifer my associate Producer. De rest van het gesprek heb ik niet kunnen volgen. Ik stond gewoon perplex. Ik de student, de stagaire is de associate producer?? De titel Journalist is al beangstigend laat staan Associate Producer. Ik sta nog op mijn benen te bibberen want je weet wat ze zeggen he: with big jobtitels you get big responsibilities.
Maar ik moet toegeven dat met meer verantwoordelijkheid er ook meer mogelijkheden komen piepen. Zo heb ik dees week al verschillende intervieuws in mijn eentje mogen klaren. De belangrijkste en meest angstaanjagende was mijn interview met een van de verkiezingskandidaten, Kent Hehr. Ik heb altijd al een kleine angst gehad om politici te interviewen omdat ze meestal een mediatraining achter de rug hebben en omdat ze vaak ook welbespraakt zijn. Maar achteraf bezien had ik niet zo veel schrik moeten hebben. Ik vind dat ik het er redelijk goed vanaf heb gebracht om een politici te interviewen over een politieke situatie waarin je nog maar een dikke week rondneust. LOL Wie weet wordt ik binnenkort wel producer…….hehehehehhehehehe……..A girl can dream can’t she!! 
