Pas dit weekend kwam ik tot inzicht hoe koud het wel kan zien in dit verre canada. Met pieken tot -30° (celsius wel te verstaan) kan het echt bitterkoud zijn! Je bereidt je wel voor door verscheiden lagen kledij aan te trekken, maar ook dat heeft zijn limieten. Helemaal ingeduffeld begeef ik mij naar mijn werk. Om de snijdende wind niet al te vrij spel te geven, doe ik mijn zonnebril aan zodat mijn ogen toch enige beschutting krijgen. Maar ook hier kreeg de koude de bovenhand. Om de haverklap moest ik mijn bril afzetten om hem terug mooi te schrobben. Ja je leest het goed, schrobben. Het was alsof je smorgens je voorruit van de aangevroren mist moest schoonschuren. Mijn bril was aan het dichtvriezen voor mijn ogen! Hoe ironisch is dat!! Maar men zegt altijd na regen komt zonneschijn, zo gezegd ze gedaan. Nu ervaar ik temperaturen van net 1° celsius. Op twee dagen tijd kan het hier dus 30 graden warmer worden. 

Een andere mooie ontdekking die ik onlangs maakte is het heerlijk OATMEAL ook wel PORRIDGE genoemd. Of je het nu met kandijsuiker, stukjes banaan (mijn favoriet) of stukjes peche eet, het blijft een verrukkelijk substituut voor onze bekende ‘boterhammetjes’. Het vult goed en verteert iets langzamer waardoor je langer van het snoepgoed afblijft. Ik en mijn roommate maghan hebben afgesproken af en toe eens voor elkander te koken zodat we van beide culturen iets konden bijleren. Deze week heb ik haar witloof gemaakt (jaja ik viel ook bijna van mijn stokje toen ik Belgian dives zag liggen). Ik heb dan weer kennisgemaakt met een Amerikaans groente kaedinges, alle ja zoiets in die aard. En wie heeft er al marshmallow risce kriespies gegeten? VERRUKKELIJK!! Je smelt wat marshmallow in een pan, gooit er rice kriepies overheen en je mengt alles goed. Daarna smeer je die brij op bakplaat en zorg je dat alles heel mooi uitgestreken is zodat je daarna die hele koek in kleinere stukjes kunt snijden.

Maar we zijn niet alleen op vakantie in Calgary. Neen, we moeten af en toe wel eens gaan werken. Het leven van een journalist kan zowel meevallen als een dumper zijn. In plaats van naar de 20th anniversary ceremony for the Olympics at 1988 te kunnen gaan, moest ik researchen naar alle mogelijke Canadese/Albertanese (ik weet niet of dit het juiste woord is maar op dit moment voldoet deze omschrijving lol) zangers en groepen. Tuurlijk had ik liever naar het olympisch vuur gaan kijken maar ja wat doet een stagaire daar aan! (Wie plant er nu zo’n event, in het midden van de week op een onmenselijk uur op een godvergeten plaats buiten de stad dat allesbehalve in de buurt ligt) Zucht…Maar men kan niet blijven klagen! Zoals ik al zei is het leven van een journalist ook wel hemels.

Zo word ik elke dag wel aan enkele journalisten voorgesteld. Maandagochtend kwamen ik en Terri, de producer van de weekendshow waarvoor ik werk, de producer van het tweede populairste programma van CBCradio tegen. Daar ik haar nog niet kende, wou Terri mij perse voorstellen. Maar in plaats van de gebruikelijk : Hi this is Jennifer the Belgian Intern te horen, werd ik voorgesteld als Hi this is Jennifer my associate Producer. De rest van het gesprek heb ik niet kunnen volgen. Ik stond gewoon perplex. Ik de student, de stagaire is de associate producer?? De titel Journalist is al beangstigend laat staan Associate Producer. Ik sta nog op mijn benen te bibberen want je weet wat ze zeggen he: with  big jobtitels you get big responsibilities.

Maar ik moet  toegeven dat met meer verantwoordelijkheid er ook meer mogelijkheden komen piepen. Zo heb ik dees week al verschillende intervieuws in mijn eentje mogen klaren. De belangrijkste en meest angstaanjagende was mijn interview met een van de verkiezingskandidaten, Kent Hehr. Ik heb altijd al een kleine angst gehad om politici te interviewen omdat ze meestal een mediatraining achter de rug hebben en omdat ze vaak ook welbespraakt zijn. Maar achteraf bezien had ik niet zo veel schrik moeten hebben. Ik vind dat ik het er redelijk goed vanaf heb gebracht om een politici te interviewen over een politieke situatie waarin je nog maar een dikke week rondneust. LOL Wie weet wordt ik binnenkort wel producer…….hehehehehhehehehe……..A girl can dream can’t she!!  

Het is weer eens tijd om mijn ‘dagboek’ aan te vullen. Er is al heel wat gebeurd sinds mijn vorige contactmoment. Zo is de stage daadwerkelijk begonnen, dit wil zeggen dat ik maandagochtend voor het eerst voet zette in dé Calgary Broadcasting Company. Ik kan u één ding zeggen, ….”WOW“! Ik voelde me net in de zevende hemel! Je kent dat gevoel wel, je hart begint sneller te bonken en is een paar verdiepingen gestegen richting je keel, je krijgt het lichtjes warmer, je ogen drinken al die nieuwigheden op en onbewust sta je te popelen om te zien wat ze in die verre hoek verstopt hebben. Je voelt je weer een enthousiast kind dat om het minste dolgelukkig wordt. Nog nooit heb ik zoveel studio’s bijeen gezien. Ik voelde vaak de drang om in elke Micro die ik tegenkwam luidkeels “HALLO” te roepen. Al een geluk dat ik mij toch enigzins heb kunnen inhouden! Of anders zat ik waarschijnlijk al weer terug op het vliegtuig richting BELS.

In de namiddag van mijn eerste dag mocht ik meedraaien in de productiekamer van de namiddagshow van CBC radio1. Alle meedraaien is een groot woord, ik zat op een stoeltje met een kopje thee en keek met grote fascinatie toe hoe de producer met alle knopjes mocht spelen. Het spannendste gedurende die hele live show was toen er iets fout liep: de Host van het programma had na een soundbite de verkeerde tekst voorgelezen. En wonder bij wonder, de hele studio lag plat van het lachen.

 Ik ben blijkbaar op een ideaal tijdstip aan deze stage begonnen, alle ja zo vertellen mijn medecollega’s (we zullen  ze voor het gemak ‘de journalisten’ noemen). Een afgevaardigde van de Queen van engeland had een hele speech voorbereid en voorgelezen waardoor de verkiezingen van start kunnen gaan. Ik knik dan maar braafjes ja alsof ik ook begrijp hoe ingrijpende deze verkiezingen wel zijn. Don’t you love politics?! ( ja idd er valt hier een sarcastisch toontje te bespeuren! Het is al moeilijk genoeg om de Belgische politiek te verstaan en aan buitenstaanders uit te leggen. Om dan ook nog eens de Canadese politiek te leren begrijpen. Ik ben al blij dat ik weet dat er twee kanten zijn! Maar ja das typisch iets voor mij he jenn en politiek botst altijd wel een beetje. Daar komt hopelijk ooit wel eens verandering in! Ik vind dat ik al vooruit gegaan ben op dat gebied (al zeg ik het zelf)) hehehehehehehe

En dan brak mijn tweede stagedag aan. Normaal stond er vandaag een training gepland voor mij, maar door ziekte van mijn ‘trainer’ is die nu naar donderdag verschoven. Omdat ik toch maar met mijn vingers stond te draaien ben ik met een van ‘de journalisten’ meegegaan voor een radioreportageke. Jaja dag 2 is nog maar half begonnen of Jenn zit al ‘on the road’. In een wagen van Cbc met in de linkerhand het onmisbare notitieboekje en in mijn rechterhand, zoals het elke journalist betaamt, een bekertje met warme………..Chocomelk. Het heeft wel eventjes geduurd eer ze op de redactie over de schok heen waren dat ik geen koffie lust. Ook geen koffie latte, noch een cappocino, laat staan een expresso.

 Maar laten we  niet afdwalen, na de nodige intervieuws repte ik en ‘de journalist’ ons terug naar de redactie om wat te monteren en een radioscript te schrijven. Stond ik toch voor de verassing van mijn leven wanneer ‘de journalist’ zei, en ik citeer: ” go ahead and play around, i’ll be back in 20 min to see what you’ve got.” Na een paar quotes op een apart tapeke te hebben gezet moest ik aan dat script beginnen. Ik had nog nooit een radioscript geschreven maar toch vond ‘ de journalist’ het zo goed dat ik alles mocht intypen en naar de producer van de namiddagshow mocht doorsturen!!! Met mijne naam vanboven!! Ik kan het nog altijd niet vatten dat ik het blijkbaar zo goed heb gedaan!! Ik sta nog steeds met mijn mond vol tanden. Die avond heb ik mijn succes gevierd met een aflevering van house en een danssessie terwijl ik het wasmachien aan het inladen was. (je kent die scene wel van Charlies Angels, waar Cameron Diaz goed aan het doorswingen is, je kunt zeggen dat het daarop trok, maar met meer kleren    )

Wie had het ooit gedacht, gepakt en gezakt op de luchthaven, op weg naar Calgary, Canada. Pinch me in the arm!! Maar terug naar de luchthaven, zonder vertraging spring ik op mijn eerste vlucht richting Heathrow. Eenmaal opgestegen is het tijd om weer neer te dalen. Daar gaat mijn voornemen om wat slaap in te halen tijdens de vlucht. Dan maar wat maffen op vlucht numero 2. Die duurde wel ietsie pietsie langer! Een dikke negen uur was er nodig om de Atlantische oceaan via groenland over te steken, om dan Canada binnen te vliegen richting Alberta.

 Zo’n lange vlucht vind ik eigenlijk veel aangenamer dan een kortere vlucht. Er is meer entertainment, meer eten en een dekentje met een kussen. Because, lets face it, I stille had to catch up to some much needed sleep. Tussen de schoonheidsslaapjes door kon ik mijn gedachten verzetten met Rush Hour3 , The simpsons the movie en The Nannie diaries. En uiteindelijk kwamen we aan in Calgary. Het begin van een groots avontuur! Een avontuur dat ik enkel kan meemaken door mijn ouders, dus Ma en pa, nog eens nen dikke merci voor alles he!! You two rock!!!!

 En toegegeven, mijn avontuur begon in absolute schoonheid. Wie had ooit gedacht dat de mannen van grenscontrole er zo lekker en knap konden uitzien!! Had ik maar iets metaals aan, verstopt in het puntje van mijn schoen! Zucht….maar van de knappe ‘agent’ naar de weirdo taxichauffeur. Hij vroeg aan mij hoe hij moest rijden, het was zelfs zo erg dat hij mij een wegenkaart gaf zodat ik hem kon navigeren. Al een geluk dat ik kan kaartlezen LOL

 Eenmaal aangekomen aan het appartement moet ik toch toegeven dat het toch wat frisjes begon te worden. Mijn tanden klapperden nog niet, maar tschol niet veel. Mijn condo is superleuk met een keileuk uitzicht! Maar veel meer dan mijn valiezen naar boven zuilen en ze in mijn slaapkamer weg te schuiven zat er niet meer in voor mij. Uitgeput viel ik op mijn bed neer, wachtend op The Calgarian Sandman.

Mijn zaterdag was vooral uitpakken en winkelen. Terwijl mijn zondag besteed werd aan een onvermijdelijk expeditie. Maar daar vertel ik volgende keer meer over….

Hehehehe I’m Evil…..